15-1-2019

Een ontzettend droog jaar achter de rug. We hebben er allemaal van genoten denk. Wel bracht het nu ook voor Nederland een nadeel, dat er nog veel gevolgen zijn van die droogte. Zo was er bij ons de funderingsbalk gezakt onder een schuur. Meteen hersteld uiteraard en we hopen maar dat we hiermee erger voorkomen hebben. De omliggende grond moet overigens nog met kippers grond worden aangevuld, wil dit weer netjes gelijk worden. De grond is teveel ingeklonken. Zo is er overal wel een gevolg.
De natuur laat zich niet dwingen en reageert zoals het moet gaan…
We leren er van en proberen dijken op te hogen voor als er teveel water komt,
strengere waterbeheer regels te hanteren, bouweisen aan te passen, water voor water regel te hanteren als het gaat om huizenbouw, enz. Toch denk ik dat we lang niet alles zullen kunnen voorkomen.
Griepvirussen bijvoorbeeld die steeds meer impact lijken te krijgen, mensen worden zwakker, meer gestresst door angst om wat er is en kan komen, ongeloof in het eigen gezond herstellend vermogen, maar ook onbegrip in hoe het er in de natuur aan toe gaat.
Ik ben nog steeds van mening dat de mens veel meer invloed heeft op de natuur dan hij weet of gelooft. De mens is en blijft verantwoordelijk voor hoe het er in de natuur aan toe gaat. Dan bedoel ik nog niet eens de uitstoot van CO2, broeikaseffect, gaten in ozonlaag, overal niet meer te hanteren verontreiniging door de industrie en welvaart,
(hebzucht, overdaad) maar vooral een ander aspect.

Ik geloof er vast in, dat iedere gedachte ergens iets uitwerkt. Dat al wat we geloven ergens een soort werkelijkheid wordt, die we als een boemerang gepresenteerd krijgen.
In het kort gezegd: als we positief, liefdevol denken en doen, reageert een medemens daar doorgaans ook positief op, wordt het leven makkelijker, maar reageert ook de natuur met normale gang van zaken, zoals dat bij de orde van de natuur past.
Als we negatief, liefdeloos denken en doen, reageert de natuur óók daarop, door een niet normale ‘negatieve’ gang van zaken, die we als normaal bestempelen. We zien die andere gang van zaken immers als gevolg van materiële fouten, belasting van de natuur en zien ook ondertussen gelukkig wel dat we daar als mensheid toch echt iets aan moeten zien te veranderen.
Wat we nog niet door hebben en wat nog een brug te ver is, is dat we dus zouden moeten weten dat al wat is eerst een gééstelijke oorsprong heeft gehad, ergens en op welke wijze, waar, hoe dan ook. Als we dit erkennen, zouden we kunnen onderzoeken en gaan begrijpen hoe belangrijk wij zijn als individu. We zouden dan onszelf verantwoordelijk kunnen zien voor hoe het in ons, dicht om ons heen, maar ook verder weg er aan toe gaat.. Het is immers altijd weer de intentie die bepaalt hoe iets uitvalt, wordt opgevat, een uitwerking heeft. We bepalen dus telkens weer met alles wat we geloven, willen, denken en doen, hoe de uitkomst is.

Als we ieder voor zich zo positief mogelijk proberen in het leven te staan, zal ook het weer, de natuur met ons meewerken. We zijn schepper van ons eigen lot, maar geven de schuld aan vergevorderde misstanden. We schijnen niet altijd meer – en zeker te kort – te beseffen dat we moeten beginnen bij het begin. Dat is bij het zélf bewust zijn van wat we zélf geloven, willen, denken en … doen.
Als de liefde – en hiermee bedoel ik wezenlijke liefde die niet egoïstisch is maar dienstbaar – weer WILLEN doen en ook DOEN, zal alles beter gaan.
Het kan nog steeds!
Immers, structureel maken we dan betere plannen, hebben we betere ideeën en zullen we krachtiger zijn in het nuttig willen bezig zijn. We zullen weer leren doorzetten, zonder ons te verliezen in 1000 afleidingen en plichten en gewoonten of dogma’s.
We zullen onze kostbare tijd beter kunnen gebruiken en zullen dienstbaarheid weer vooraan zetten.
Door de juiste ingevingen – die we vanzelf krijgen omdat we immers dan meer die wezenlijke liefde willen doen en dan meer verbonden zijn met ons diepste wezen – zullen we ook de oplossingen krijgen voor huizenhoge problemen waarmee we dichtbij en ver weg te kampen hebben.
De natuur is in de war omdat wij in de war zijn.
De natuur laat zien wat een warboel, stormen en ongelijkheid in klimaat er in ons eigen wezen heerst. Als we daar nu eens naar kijken, hebben we misschien weer een goed gevoel iets bij te kunnen dragen aan herstel van onze planeet in plaats van moedeloosheid en lethargie. We kunnen méér dan we denken.
Ook dit jaar weer en elke dag kunnen we zonder diploma’s, tijdrovende arbeid of lichamelijke kracht aan de gang. Positief zijn in alles wat ons treft, zal meehelpen aan een betere wereld!